شبی از پشت یک تنهایی غمناک بارانی تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا

کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین

گلهایی که در تنهایم روئید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی : دلم حیران و سرگردان

چشمانیست رویایی ومن تنها برای رسیدن به زیبایی آن چشم تو را در

دشتی از حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت ومن بعد از عبور تلخ غمگینت حریم چشمانم را

به روی اشکی از جنس سکوت نارنجی خورشید وا کردم

نمیدانم چرا رفتی نمیدانم چرا!شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت

چشمانم باشی!نمیدانم کجا؟ تاکی؟چگونه؟ولی رفتی و بعد از رفتنت باران

چه معصومانه می بارید ومن می دانم تو یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان توام برگرد برگردو ببین سرنوشت انتظار من چه

خواهد شد پس از این همه سکوت و پرسش و تردید یکی از پشت پنجره

آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید بدون پاسخ ماندم.....

نمیدانم چرا؟؟؟؟؟؟ شاید به رسم و عادت پروانگی باز برای شادی و

خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم........